FreindAspodium kampioenschap van Asse: zoek de verschillen

Uitslag kamioenschap van Asse: [PDF]

~ door freindas op 17 Jun 2008.

7 Reacties to “FreindAspodium kampioenschap van Asse: zoek de verschillen”

  1. Proficiat aan mijn collega’s op het podium.

    Toch ook proficiat aan Sigert met zijn knappe ereplaats.

  2. Beste kampioenen, leden, voorzitter,

    Een mens vraagt zich af of deze foto überhaupt nog commentaar behoeft. Op slinkse, schlemielige wijze is Bokassa er toch weer in geslaagd om de aandacht op zijn persoon te vestigen. Wat doet die man daar op het podium vraagt iedereen, behalve de president zelf, zich af?
    Alsof het al niet zielig genoeg was dat we na amper 3 rondjes uit de koers gewipt werden, Jean Carbon en Georges Beton niet te na gesproken, kan een man als Jean Pletinckx in een zweem van zinsverbijsterend narcisme, deze ontgoocheling naast zich neerleggen en zonder enige blijk van gêne plaats nemen naast echte kampioenen. Eerlijk waar, beste kampioenen, leden, wiens ego is groter dan dat van Bokassa zelf?!
    Maar zo is het toch ook met politiekers gesteld? Niemand verwacht ze aan de top, maar toch wordt hun af en toe een kleinood gegund, iedereen knijpt een oogje toe, peis en vree is immers belangrijk voor een stabiele samenleving.
    Daarbij wil ik graag even niet omkijken en u deze “podiumplaats” van harte gunnen. Ik ben uit deze koers veel wijzer geworden en ben mij vol vertrouwen bewust dat ik u, voorzitter, met enkele kwieke pedaalslagen het nakijken kan geven.
    Ik moet echter ook toegeven dat ik niet geheel op mijn gemak naar komende kampioenschappen zal toeleven. Want hoewel iedereen weet dat u daar niet thuishoort, ik moet het u nageven, beste voorzitter, u staat er toch maar weer schoon te blinken.

    Vandaar ook een welgemeende proficiat van mijnentwege op uw prachtig gereden kampioenschap.

    Het vettige lachje van Georges Beton en de ontwijkende en verlegen glimlach van de deerne op de voorgrond spreken boekdelen. Na de uitschuiver in de Puk-bocht hebben naar verluidt menig jonkvrouw zichzelf bepist van genot bij het aanschouwen van diens brandende vlees. Ik vraag mij dan ook af of Georges nog wat gegeten heeft die avond/nacht/ochtend en ook of het wat meer mocht zijn dan koffiekoeken?

  3. Naar men zegt zou een van beide foto’s gemanipuleerd zijn…

  4. Jean is nu jaloers dat hij zelf niet op dat idee gekomen is.

  5. Beste Sigert

    Ondertussen ligt het kampioenschap drie dagen achter ons, maar het stemt me niettemin verheugd dat ik alsnog felicitaties van uwentwege in ontvangst mag nemen.

    Tussen de lijnen door ontwaar ik zelfs nog veel meer. U bejubelt uw voorzitter als een godsgeschenk. Als de enige reden waarom een piepklein koersploegje als de onze nog bestaansreden heeft. Als de reden waarom menigeen wekelijks leute en plezier kan maken, en dat doet me deugd. Een hart onder de riem vanuit een onverwachte hoek.

    Als Jezuïet heeft u steeds geleerd dat men zijn naaste als zichzelf moet beminnen. Wanneer ik vaststel dat u me enig narcisme toedicht, brengt me dat volgens de regel van drie bij de vaststelling dat ik mijn leden beschouw als zijnde mijn eigen vlees en bloed. Als ik Georges door de Puk-bocht zie schuiven, voel ik mijn eigen billen branden. Als ik u zie sterven in een vruchteloze poging om naar mijn wiel te rijden, lijd ik daar ook onder. I feel you brother.

    “Kan men zich een betere voorzitter voorstellen?” zou een mens in een retorische bui al eens durven opwerpen.

    Het doet me ook plezier dat u aanhaalt dat ik als geen ander de PR van de ploeg verzorg. Zoals u weet was er zonder mijn lobbywerk achter de schermen helemaal geen prijs voorzien voor de club met het grootste aantal deelnemers. Dat ik na de ceremonie protocollaire geen bedankje kreeg van de blinkende winnaar, de onfortuinlijke tweede, noch van de sponsors omwille van de bekomen publiciteit, de bierkorf, de ontbijtcheques, de bonnen voor gratis taart, de drie kussen van het podiummeisje en noem maar op, mag je niemand kwalijk nemen. Ik ken mijn plaats als geen ander: kopman tijdens de koers, meesterknecht en dienaar erbuiten, een kruis dat ik waardig en gaarne draag.

    Door dergelijke publicitaire acties als die van zondag jongstleden kan het ook niet verwonderen dat firma’s vechten voor een plaatsje op onze uitrusting. Al dient gezegd dat dit vechten mede te verklaren valt doordat uzelf bij de vuurspuwerij tussen de sponsors voortreffelijk de taak van olieverstrekker op u neemt. Uitermate geestig dat u in uw opstelletje hierboven volgende wijze woorden predikt: “peis en vree is immers belangrijk voor een stabiele samenleving”. Nu enkel nog die mooie theorieën in praktijk omzetten. Enfin, het moet een geruststelling zijn te weten dat de voorzitter met zijn grote slang nadien vakkundig zal blussen en uw flaters rechtzet. Met de glimlach en zonder dank.

    Dat het u de ogen uitsteekt dat ikzelf op het podium sta, lag voor de hand en was uiteraard de hoofdreden waarom de foto gepubliceerd werd. Dat u hier in loopt, als een blinde in een dampende labradorvlaai, is veelzeggend. Nochtans beste Sigert kan u niet ontkennen dat ik die plaatst niet gestolen heb. Uzelf bent het beste geplaatst om dat te bevestigen, want op het ogenblik dat ik in derde positie reed, zat u veilig geborgen uit de wind achter mijn brede schouderpartij.

    Het valt u zwaar om het toe te geven, maar ik behaalde zondag andermaal eremetaal. Statistici zullen hierin de bevestiging zien van mijn status als meest succesrijk FreindAsrenner allertijden: kampioen op de baan 2006, vicekampioen mountainbike 2006 en nu terug eremetaal op het kampioenschap van Asse 2008. Faut-le faire, zie ik u denken, maar zelf zal u mij daar niet mee horen pochen.

    Als het een troost kan wezen of enkele perspectieven kan openen: mijn verzadigingspunt nadert met rasse schreden. Uzelf hebt er natuurlijk geen flauw benul van, maar ik kan het u op een briefje geven: altijd in de schijnwerpers staan, begint omduur te vervelen. Eens ongedwongen tussen de mensenmassa laveren, zonder zonnebril, zonder andere camouflagetechnieken, dat zijn zaken die ik mis. U was er zelf bij Sigert toen ik in Maastricht door een dame werd lastiggevallen met fanmail, toen ik twee weken geleden in Herzele door een ober herkend werd als sportvedette. Een verdere bloemlezing van dergelijke incidenten wil ik u besparen, het zou ons te ver leiden.

    In elk geval houd ik eraan u te danken voor de warme woorden en beschouw ik dit als een schouderklop om nog lange jaren op de ingeslagen weg door te gaan.

    Geëmotioneerde groeten

  6. Voorzitter… precies weer tijd met hopen!!!
    Paar klein opmerkingskes..
    Was het niet dat ik bij u was in Herzele men had u waarschijnlijk niet direct herkend….
    Als ik mij niet vergis heb ik de zondag wel degelijk 4 ronden in koers gezeten… en gij werd al na 3 uit koers gepakt… mmm ergens ben ik dan niet direct mee zenne :-)

  7. Boulie

    Waar is de tijd dat je tijdens de werkuren wegdommelde met je broek op de enkels en aambeien kweekte door een langdurige rit op de porseleinen pony? Ik stel me trouwens de vraag hoe een mens die zijn endeldarm uitwringt en vervolgens drie uur ligt te knorren, nadien de aangekoekte boel nog proper krijgt. Als daar maar geen Kärcher en staalborstel aan te pas moeten komen.

    En dan mensen die hun middagpauze nuttig invullen door het pennen van een tekstje met de vinger wijzen. De schaamte is nog steeds de wereld niet uit.

    Trouwens, het is niet omdat jij een half uur moet broeden vooraleer twee woorden op papier te krijgen, dat zoiets bij iedereen het geval is. Er zijn zo van die momenten dat mijn pen even snel en gulzig woorden braakt zoals jij dat doet met coq-au-vin in andermans leren zetels.

    Groetjes

Reageer